Hoe goed is het, hoe heerlijk als broeders bijeen te wonen!

Het is met de Marshall-hulp van Engeland aan het na-oorlogse Duitsland, en met de internationale hulp van na de watersnoodramp van 1953 dat zoveel mensen uit armoede en kansloze woon- en werkomgeving zijn geraakt en hebben kunnen werken aan wederopbouw.

Luister hier de preek Bim Gah

De nieuwe president van de VS, de Brexit, de populistische stromingen die op de isolatie van een land aansturen. Wat is nu het hogere gedachten dat zij hoogachten? Is er dan geen genoegen meer in het helpen van de andere mens?

Afgelopen zomer lazen ik en enkele leden van een leesgroepje voor de tweede keer Ayn Rand, ditmaal Atlas Shrugged, vorig jaar lazen we al The Foutainhead, garantie voor een tijdlang hetzelfde boek op je nachtkastje.

Vooral ik raakte altijd helemaal gefascineerd door de creativiteit die deze voormalig Russische Amerikaanse schrijftser zo rond het midden van de 20e eeuw in dikke boeken uitwerkt. Atlas Shrugged: we kennen het beeld wel van de atlas die boven de staartklok is bevestigd. In haar boek is Atlas een industrieel die door een eigen uitvinding een metaal heeft uitgevonden dat 10 maal zo sterk is dan staal en lichter van gewicht. Een fantastisch bouwmateriaal, maar de enige die ermee wil werken is een jonge vrouw, hoofd van de materiaalafdeling van de grootste Amerikaanse spoorweglijn van dat moment. Ook zij is een Atlas. Zij werkt zich te pletter, weet langer het hoofd boven water te houden dan menig ander spoorwegeigenaar.

Wat is er namelijk aan de hand? Allerlei producenten van metaal draaien via Washington de meest productieve van hen een loer.

Voortaan wordt de productie van ieder van hen in aantallen vastgelegd. Er is ook een metaaldirecteur die helemaal niet meer produceert maar het heel goed doet in achterkamertje in Washington. Hij verkoopt gepraat ipv staal. Maar hij krijgt alle middelen, alle medewerking, legt de landelijke normen vast maar voldoet er vervolgens niet aan.

Uiteindelijk draait het in het boek uit op een verbod medewerkers te ontslaan, aan te nemen, productiewijzen te veranderen, nieuwe markten aan te boren, of uitvindingen te doen. Alle uitvindingen moeten toegekend worden aan de staat, en uitgekeerd aan je eigen concurrenten, want het kan toch niet dat één van de kapitalisten het beter heeft dan anderen, ten koste van arbeiders.
Dit ontneemt vele eigenaren van fabrieken elke lust nog iets te ondernemen, zij gaan ten onder. Maar niet Roarden, de uitvinder van het staal. Hij begeeft zich op de zwarte markt om aan grondstoffen te blijven komen. Hij blijft vrienden die niet meer mogen bestellen bij hem toch leveren, hij levert velen op de pof omdat zij uit de stam stammen dat je met hard werken nog ver kon komen.

Ontroerend in dit verhaal over spijkerharde mannen is het lot van die ene spijkerharde spoorwegvrouw, de produktiefste en eerbaarste schoonheid van het verhaal Dagny. Uiteindelijk valt ze met haar hele hart voor de geniaalste uitvinder, de meest originele denker, hij die geen notie hoeft te nemen van grenzen omdat hij ze weet te omzeilen.

Velen zeggen dat dit boek het kapitalisme omarmt als het enige goede. En dat lijkt een drijfveer inderdaad: veel geld verdienen. Maar wat je ook leest is dat het hogere doel van een persoon, dat waarvoor die diegene denkt geboren te zijn, ook bereikt moet worden wanneer er helemaal geen winst meer inzit voor hem- of haarzelf. Dagny bijvoorbeeld is de kleindochter van de grote spoorwegpionier Taggart, en het gaat haar helemaal niet om geld, maar om het waard te zijn in de voetsporen van haar opa te treden.

We zien dit in het laatste deel van het boek wanneer om nog aan goede arbeidskrachten te kunnen komen grof geld moeten worden uitgegeven aan de meest eenvoudige mensen: het doorgaan van de droom van haar opa van een transcontinentale spoorlijn, is wat haar alles kosten mag. En van Roarden: uiteindelijk is hij erop uit dat met zijn betere kwaliteit staal moeilijker constructies kunnen worden gebouwd ten behoeve van het ontsluiten van grotere gebieden van Amerika.

Mensen die armoede bestrijden willen door ‘sociale’ wetten kunnen op minachting rekenen. Zij worden de plunderaars genoemd. In het commentaar dat Trump op anderen heeft hoor ik vaak een boosheid op het ‘samenzweerderige’, het politieke van de sociale kopstukken, of die van de anti-discriminatie leiders. Hij speelt het hard. En vaak zou je er bang van worden. Maar ergens zullen we dan op zoek moeten naar wat hij dan zonodig beschermen moet.

Vele Amerikanen herkennen dat doel van hem, maar wij nog niet. Ergens stelt het me gerust dat nog iets in zijn optreden herkenbaar is, maar voor het bijstaan van de ander is deze omslag in deze openlijke politiek een hele schrik.

 

About Roselien Brondy
Roselien schrijft al van jongs af aan. Ze schrijft gedichten om haar gevoelens een plekje te kunnen geven. In augustus debuteerde ze met de bundel 'Liefde is als een bloem'. En in 2011 kwam haar tweede bundel 'De weg' uit. Zomer 2016 verscheen haar derde boek: 'Ik weet hoe mooi je bent'.

Categorieën: Nieuws | Tags: | Geplaatst op 15 april 2017

Deel dit bericht met anderen : Facebook Twitter Google

Geen reactie meer mogelijk.

close window

Service Times & Directions

Weekend Masses in English

Saturday Morning: 8:00 am

Saturday Vigil: 4:30 pm

Sunday: 7:30 am, 9:00 am, 10:45 am,
12:30 pm, 5:30 pm

Weekend Masses In Español

Saturday Vigil: 6:15pm

Sunday: 9:00am, 7:15pm

Weekday Morning Masses

Monday, Tuesday, Thursday & Friday: 8:30 am

map
6654 Main Street
Wonderland, AK 45202
(513) 555-7856