“Heer, open onze ogen”, zodat we U weer zien.

Een paar jaar geleden was er een documentaire op de tv over een meteoor die in Midden-Amerika een krater had geslagen van enkele honderden meters diep.

De krater was volgelopen met water. Geen sprankje licht drong door in deze bodemloze put. De vissen die er zwommen, hadden al enkele generaties geen licht meer gezien. Hun ogen waren uit hun kassen verdwenen. Enkel nog kleine oneffenheden in hun huid verrieden de plek waar ooit ogen hadden gezeten. Oogloze vissen, omdat het licht in hen zijn werk niet meer kon doen.
Zo’n documentaire maakt duidelijk wat er kan gebeuren, als opmerkzaamheid en gevoeligheid niet meer geactiveerd worden. Het orgaan verdwijnt langzaam. Het omgekeerde gebeurt ook: door intensief gebruik van een zintuig wordt de waarneming scherper.

Ik herinner me ook het verhaal van een aantal mensen uit Papua Nieuw-Guinea, die nog nooit uit de bush waren geweest. Zij werden uitgenodigd voor een vergadering van de Verenigde Naties in New York. Ze kwamen daar en liepen rond tussen de wolkenkrabbers. ‘s Avonds werd aan hen gevraagd wat hun opgevallen was. En het belangrijkste wat ze zich konden herinneren waren een paar vogeltjes die ze hadden zien vliegen. Dat was voor hen bekend, al het andere konden ze niet plaatsen. En viel dus ook niet op. Waar je niet mee bekend bent daar moeten je ogen voor geopend worden.

Het eerste voorbeeld komt uit het college-dictaat dat we in onze opleiding kregen van prof. Kees Waaijman. Hij had ons ook de diesrede van Titus Brandsma gegeven uit 1932 over ‘Godsbesef’. In 1932 raakt het hem al dat dit besef steeds meer verdwijnt. En hij gaat dan na hoe dit godsbesef in de loop van de eeuwen heeft gefunctioneerd. Hij beschrijft God daarin als een diamant met vele facetten. En ieder tijd vraagt om een eigen toespitsing, zodat de rijkdom van God daarin kan schitteren. Het probleem van onze tijd is dat het besef van God aan het verdwijnen is. Er is een verduistering tussen ons en het licht gekomen. En de grote vraag is hoe die opmerkzaamheid en gevoeligheid geactiveerd kan worden om die diamant weer in het zicht te krijgen. Dat wordt op verschillende manieren geprobeerd.

Er zijn kerken die voor het spectaculaire kiezen. Die gaan helemaal voor de wonderen. En met die wonderen ontstaat er een scheur in de koperen hemel en breekt het licht door. Nu wil ik zeker niet ontkennen dat God wonderen kan doen, ik hoor er geregeld voorbeelden van bij mijn bezoeken aan gemeenteleden. Maar de God van de wonderen, is wat mij betreft een veel te kleine God. God heeft ook alles te maken met kracht en hoop in ziekte en pijn.

Andere kerken kiezen voor het diaconaat. Zij gaan helemaal voor de dienst aan mensen. En ook daarin kan iets van een diepere dimensie doorlichten ‘wat je aan de minste van mijn broeders en zusters hebt gedaan, heb je aan Mij gedaan.’ Toch is het in onze cultuur vaak lastig om met die diepere dimensie contact te krijgen. Bij Jezus staat de verkondiging van het Koninkrijk altijd op de eerste plaats, dat geeft het kader aan waarbinnen al het andere zijn plek krijgt. Ook de God van de diaconie is te klein.

Onlangs las ik het boekje van Francis Spufford ‘Dit is geen verdediging’. Daarin beschrijft hij op een prachtige manier hoe hij iets van de grootheid van God ervaart in de stilte van een kerkruimte. Er ontstaat dan een besef, een ervaring, van Aanwezigheid. Een ervaring die zijn inkleuring krijgt vanuit de verhalen van God. Misschien is dit ook wel een belangrijke weg waarin er weer een verbondenheid met God kan ontstaan. Vanuit eerbied en ontzag verbonden raken met Gods grootheid. Dat zal uiteindelijk alles omvatten.

Het laatste waar ik nu aan moet denken zijn die tien ontmoetingsavonden rondom het christelijk geloof. In het wederzijdse contact groeit het inzicht en het besef dat er meer is. Jezus staat centraal, niemand heeft ooit God gezien, Hij heeft Hem ons doen leren kennen. Niet voor niets staat in het weekend de Heilige Geest centraal. God met ons, God in ons, de actieve werkzaamheid van God in het heden.

Wat bij al deze verschillende insteken opvalt is dat het gaat om iets ervaren. Er open voor staan, er feeling mee krijgen. Dat is iets wat belangrijk is voor deze tijd als het gaat over geloof in God. Dogma’s, theorieën en leerstelling en worden al snel als iets van het verleden gezien. Het gaat om de ervaring in het heden. En dat heeft alles met de Geest van God te maken. Daar samen naar op zoek gaan. Je daar mee verbinden. En beseffen dat Het/Zij/Hij altijd meer is dan je kan vatten. Met al de verhalen van de Bijbel worden we op dit spoor gezet. Om zo het leven mooier, dieper, intenser, rijke te maken. Om zo tot je bestemming te komen, beeld van God worden in deze wereld. En vol verwachting uitzien naar de komst van Gods nieuwe wereld. Advent is in aantocht.

Ds. Sjaak Visser

About Sjaak Visser
Sjaak Visser is predikant vanuit de Noorderkerkgemeente. Hij is getrouwd en vader van drie tieners. Zijn visie is om samen te ontdekken hoe het geloof kan inspireren voor het leven van alledag. Voor een kwart van zijn tijd is hij aangesteld om activiteiten voor jeugd en jongeren te organiseren in nauwe samenwerking met ds Birke Rapp, de predikant voor west Pieter van der Woel, en de algemeen jongerenwerker Martijn Ouwerkerk.

Categorieën: Van onze voorganger | Tags: | Geplaatst op 22 november 2014

Deel dit bericht met anderen : Facebook Twitter Google

Geen reactie meer mogelijk.

close window

Service Times & Directions

Weekend Masses in English

Saturday Morning: 8:00 am

Saturday Vigil: 4:30 pm

Sunday: 7:30 am, 9:00 am, 10:45 am,
12:30 pm, 5:30 pm

Weekend Masses In Español

Saturday Vigil: 6:15pm

Sunday: 9:00am, 7:15pm

Weekday Morning Masses

Monday, Tuesday, Thursday & Friday: 8:30 am

map
6654 Main Street
Wonderland, AK 45202
(513) 555-7856